Βρίσκεστε εδώ: Κεντρική Σελίδα » Ορθοπαιδική Ενηλίκων » ΚΑΤΑΓΜΑΤΑ ΑΣΤΡΑΓΑΛΟΥ

ΚΑΤΑΓΜΑΤΑ ΑΣΤΡΑΓΑΛΟΥ

ΚΑΤΑΓΜΑΤΑ ΑΣΤΡΑΓΑΛΟΥ

Τα κατάγματα αστραγάλου προκαλούνται από πτώση από ύψος , από τροχαία ατυχήματα, από αθλητικές δραστηριότητες κ.α.  Από τον Anderson (1919) κατά τον Α παγκόσμιο πόλεμο χρησιμοποιήθηκε ο όρος «aviators astragalus» για να περιγράψει τα κατάγματα του αυχένα του αστραγάλου που αντιμετώπισε στους πιλότους. Τα συχνότερα είναι τα κατάγματα του αυχένα τα οποία αποτελούν το 50% του συνόλου. Υπάχουν όμως και κατάγματα που προκαλούνται κατά τις αθλητικές δραστηριότητες και αυτά είναι των αποφύσεων δηλ. έσω, έξω, και οπίσθιας απόφυσης που μπορεί να διαλάθουν γιατί υποδύονται κλινική εικόνα διαστρέματος και σε «κακές» ακτινογραφίες δεν είναι ορατά. Μια άλλη ιδιαίτερη ομάδα είναι τα κατάγματα του σώματος, τα κατάγματα της κεφαλής  και τα οστεοχόνδρινα άλλοτε άλλης βαρύτητας. Γενικά για μια κάκωση του οπίσθιου πόδα που δεν ερμηνεύονται τα ευρήματα με τις ακτινογραφίες καλό είναι να γίνεται αξονική τομογραφία και μάλιστα τρισδιάστατη.

Όταν παραβλάπτεται η αιμάτωση κατά το ατύχημα ή έτι περισσότερο με την εγχείρηση μπορεί να εμφανιστεί άσηπτη νέκρωση του σώματος του αστραγάλου. Επειδή ο αστράγαλος δεν περιβάλεται από μύες εύκολα κατά την κάκωση στερείται την αιματωσή του και επιπλέον είναι εύκολο να αναπτυχθεί φλεγμονή. Ο Hawkins (1970)  έχει ταξινoμήση βάσει του βαθμού παρεκτόπισης τα κατάγματα του αστραγάλου και βάσει της ταξινόμησης αυτής έχουμε και πρόγνωση. Ομοίως οι Canale και Kelly (1978) πρόσθεσαν στη προηγούμενη ταξινόμηση άλλο ένα τύπο και τονίζουν τη δυσκολία να επιτύχουν ακριβή ανάταξη στον αυχένα του αστραγάλου.

Σχετικά με την αιμάτωση του αστραγάλου έχει περιγραφεί πολλάκις η «δυσχέρεια» αιμάτωσης και η εύκολη διακοπή αυτής , ο κύριος λόγος είναι ότι το 70% περίπου του αστραγάλου καλύπτεται από αρθρικό χόνδρο. Η αιμάτωση γίνεται από τα σημεία των καταφύσεων συνδέσμων , θυλάκου και διά του ταρσιαίου κόλπου με αγγεία που προέρχονται από την πρόσθια κνημιαία, οπίσθια κνημιαία  και περονιαία αρτηρία και διοστική αιμάτωση η οποία με το κάταγμα κατά κανόνα διακόπτεται. Η συχνότητα της άσηπτης νέκρωσης αυξάνει με το βαθμό παρεκτόπισης σύμφωνα με τη ταξινόμηση του Hawkins. Η εμφάνιση της άσηπτης νέκρωσης ακτινολογικά γίνεται από τον τρίτο μήνα  και πλέον ενώ  η διαδικασία της επαναιμάτωσης  διαρκεί για δύο χρόνια. Το νωρίς ακτινολογικό σημείο ενδεικτικό ή μη της άσηπτης νέκρωσης του αστραγάλου είναι ακτινοδιαφανής υποχόνδρια ζώνη στο σώμα του αστραγάλου στη κατά μέτωπο ακτινογραφία που εκφράζει αιμάτωση της περιοχής αντίθετα εικόνα σκλήρυνσης στη περιοχή εκφράζει ισχαιμία η οποία μπορεί να είναι τμηματική ή καθολική. Η καλύτερη και πρωιμώτερη μέθοδος διάγνωσης της άσηπτης νέκρωσης του αστραγάλου είναι η μαγνητική τομογραφία γι’αυτό πρέπει πάντα να εφαρμόζονται υλικά τιτανίου που επιτρέπουν την διενέργεια MRI  ενώ εναλλακτικά μπορεί να γίνει σπινθηρογράφημα οστών με Te 99 τριών φάσεων.

Η θεραπεία των καταγμάτων αυτών κατά κανόνα είναι χειρουργική και μάλιστα σε επείγουσα βάση κατά την οποία γίνεται ανατομική ανάταξη με ατραυματική τεχνική και κοχλίωση με ή χωρίς συμπίεση. Σπάνια σε μεγάλη συντριβή μπορεί να χρειαστεί εφαρμογή οστικών μοσχευμάτων. Όσον αφορά την κοχλίωση των καταγμάτων του αυχένα καλύτερη μέθοδος οστεοσύνθεσης είναι η εφαρμογή κοχλιών με οπισθοπρόσθια φορά με μικρά τομή πλαγίως του αχιλλείου τένοντα.

Συχνότερες επιπλοκές είναι η νέκρωση του δέρματος, η άσηπτη νέκρωση, η φλεγμονή , η καθυστερημένη πώρωση, η κακή θέση πώρωσης και η μετατραυματική αρθρίτις.ΚΑΤΑΓΜΑ ΑΥΧΕΝΟΣ ΑΣΤΡΑΓΑΛΟΥ loukop.